La Roche à Sept Heures: wanneer de Semois duizeling tekent

Je moet de weg verlaten, de auto bij het kleine bosparketje achterlaten en twintig minuten onder beuken omhoog lopen. Het pad is steil, stenen, eerlijk. En dan openslaat het bos, en sta je op een rotsrichel boven een vijftig meter diepe afgrond. Beneden glimt de Semois als een mes van glas, in zichzelf gevouwen. Dit is La Roche à Sept Heures.

Een rivier die zich om de tijd heen windt

De Semois, ontsprongen op de hoogte van het Ardense plateau, heeft er een specialiteit van gemaakt: de strakke meander. Waar andere rivieren rechtuit gaan, wint deze zich, plooit, keert terug op haar eigen sporen alsof ze wil controleren of ze niets vergeten is. Bij La Roche à Sept Heures is de insnoering zo krap dat de lus nauwelijks honderdvijftig meter omtrek meet. De kalkwanden, met oranje korstmos en plukjes steenbreek, storten bijna loodrecht neer in het groene water.

Het is geen Alpenkom, het is iets anders. Het is een trechter van groen, gesloten rond een luie rivier. Het contrast tussen de zachtheid van het water en de brutaliteit van het gesteente maakt je duizelig. Je blijft staan, zonder je telefoon op te zoeken, en luistert naar de oeverzwaluwen die hun bochten vlak langs de wand trekken.

De zon die haar voet vertraagt

De naam zegt alles. Op precies deze plek raakt de zon de rots niet voor zeven uur 's ochtends, 's winters soms veel later. De oude dorpsbewoners vertelden dat de zon, vermoeid van het rondkijken van de Semois, in slaap was gevallen op de richel en eeuwig over deed om wakker te worden. Een klok had je niet nodig: het licht, kruipend binnendringend, verlichtte eerst het mos aan de voet van de rots, dan de varen, en eindelijk de top. Elk rivierdorp had z'n eigen zeven uur.

September: het gouden uur boven de lussen

Midden september is het licht al laag, goud, schuin. De beuken aan de overkant beginnen in koperkleurige tinten te verkleuren, en de Semois-lus tekent zich af in koper en mos. In het weekend komen veel wandelaars, maar op een doordeweekse ochtend, wanneer alleen de wind en de kraaien getuigen zijn, begrijp je waarom de ouden deze plek een naam hebben gegeven in plaats van haar bijzonderheid voorbij te laten.

Je daalt af met stijve knieën en wat benauwde adem, met dat hardnekkige gevoel te dicht bij de rand van de wereld te hebben gestaan. De motor start, het dorp komt dichterbij, de Semois verdwijnt achter de kruinen. Maar haar lus blijft achter je oogleden gebrand.